Ghabiang Crew - Grun Djarie (uit Suriname)

De cd ‘Pannekoek’ van het leuke kaseko (en meer) ensemble Ghabiang Crew ontdekte ik enkele weken geleden voor 2 euro in een Surinaamse toko in Rotterdam. Na lezing van ‘Alleen maar nette mensen’ van Robert Vuijsje krijgt deze muziek en vooral onderstaande videoclip voor mij een heel nieuwe dimensie. Mijn bespreking van het boek vind je op de blog van de bib, zie hier.

Alleen voor stoute mensen! Gezellig, hè!

Festival d’Art @ Hoei

Een bij veel Vlamingen tamelijk onbekend, maar zeker interessant festival vindt jaarlijks plaats in het gezellige stadje Hoei. Het programma van het Festival d'Art bestaat niet enkel uit wereldmuziek, maar ook folk, jazz en een beetje avant-garde. Ik zag er ooit het allerbeste concert van de Tunesische zangeres Ghalia Benali, toen zij er een drietal jaar geleden haar project Romeo & Leila voorstelde. Ook Karim Baggili gaf er ooit een subliem optreden weg, met een hoop verrassende gasten. Enkele pluspunten van dit festival zijn de altijd perfect afgestelde klank en een publiek van fijnproevers. Tijdens rustige momenten kan je er namelijk een speld horen vallen, iets wat we niet gewoon zijn bij de meeste festivals. Het festival d’Art vindt dit jaar plaats van woensdag 19 augustus tot en met zondag 23 augustus. In het Couvent des Frères Mineurs kan je dagelijks terecht voor 2 concerten en daarnaast is er ook elke dag een gratis concert op een boot op de Maas. Gisteren stonden ‘Malick Pathé Sow’ en ‘Aka Moon & Black Machine’ op het programma in het oude Minderbroedersklooster.

De Senegalese artiest Malick Pathé Sow zag ik ondertussen al zeker een vijftal keren aan het werk. Malick woont in Brussel, hij speelde nog ooit bij Baaba Maal (o.a. te horen op de cd Baayo). Via het label Yoff van Baaba Maal bracht hij in 1998 zijn eerste knappe cd Danniyanke uit en in die periode was hij daarmee ook op Sfinks te bewonderen. De doorbraak bleef echter uit, hij bracht nog de tegenvallende cd Diariyata uit in eigen beheer. Daarna hoorden we een hele tijd niets meer van Malick, totdat hij enkele jaren geleden ineens volop begon op te treden en samen met het Zuiderpershuis de sterke cd Miin E Mah uitbracht. Op dat album laat hij zich omringen door o.a. de violist Wouter Vandenabeele en we horen er ook Issa Sow op de nanooru, een traditioneel instrument van de Peulhbevolking (Pular) in Senegal. Heel knap, maar via Muziekpublique kwam eind vorig jaar Maayo Men uit en daarmee is Malick Pathé Sow pas echt opnieuw gelanceerd. Op dit album krijgt Malick namelijk de ruimte om volledig de muziek te maken die volgens zijn eigen woorden ‘ in zijn hart en herinnering zit’. De concerten van Malick Pathé Sow zijn meestal goed, hij heeft een bijzonder warme stem, maar gisteren in Huy heeft hij echt zichzelf overtroffen. Voor de gelegenheid zette hij namelijk een heel sobere akoestische set neer, met enkel zang, gitaren, hoddu, kora, en percussie. Op die manier komen de liedjes uit zijn laatste album het best tot hun recht. Koude rillingen alom dus, vooral tijdens ‘Jirim Baayo’, een ode aan zijn moeder en tegelijk alle moeders en vrouwen in de wereld. Kortom: één van de allerbeste concerten ooit, met dank aan de goede akoestiek en een geïnteresseerd publiek.
Hieronder kan je zijn laatste cd volledig beluisteren.

Discover the playlist Malick Pathé Sow with Malick Pathé Sow

Na een korte pauze was het de beurt aan AKAMoon . Dit Belgische avant-garde jazztrio is bekend van de vele projecten die zij deden met Afrikaanse artiesten. Ondertussen treden zij al een tijdje op met Black Machine, het tamaorkest van Baba Sissoko uit Mali. Het concert begon heel knap. De saxofoon van Fabrizio Cassol accordeerde knap met de heftige percussie, zang en ngoni van de Malinesen. Het klonk bij momenten zelfs als stomende Afrobeat. Maar hoe langer het concert duurde, hoe minder goed de nummers werden, met na een tijdje telkens een identiek stramien. De ngoni zet rustig in, de saxofoon komt met een melodietje, Baba herhaalt vervolgens dit melodietje met een zangpartij, het koor herhaalt. Dit gaat zo een tijdje door en dan barst de tamapercussie los. Persoonlijk hou ik niet echt van dergelijke percussiebombardementen, ze worden wat eentonig na een tijd. Het viel me bovendien op dat er na elk nummer mensen uit het publiek opstapten. Hieronder een youtube filmpje van deze groep.




Waarschijnlijk was dit voor ons het laatste zomerfestival van dit seizoen, maar geen nood: de zaalconcerten komen er weer aan vanaf september. Ook daarvan zal ik proberen verslag uit te brengen via deze blog.

De zomer van Antwerpen met Sayon Bamba

Gisteren in de verschroeiende hitte naar Antwerpen vertrokken om een stukje Zomer van Antwerpen mee te pikken op het De Coninckplein. Omdat deze week de beloftevolle zangeres Sayon Bamba uit Guinée aan de beurt was om op de diverse pleinen aan te treden, vond ik het gepast om te kiezen voor het De Coninckplein. Afrikaanse muziek in een Afrikaanse wijk, dat belooft toch de beste kans op een toffe sfeer? Bij aankomst begon het echter al meteen hard te regenen, hagelen en bliksemen. Dus maar even vluchten naar Café Kilimanjaro. Van zodra het voorprogramma om 18.30 uur van start ging, stopte het noodweer gelukkig en kwam de zon er zelfs opnieuw door. The Humble stars is een Nigeriaanse groep uit Antwerpen, die traditionele EDO-muziek speelt uit het Zuiden van Nigeria. Het schijnt dat dit uniek is voor de Benelux. Ze treden bovendien op voor een goed doel: geld inzamelen voor ontwikkelingsprojecten in Nigeria. Ze zorgden alvast voor een leuke start. We hoorden wat ouderwetse highlife, op een lekker rauwe manier gebracht en heftigere snellere nummers. Een pittig uurtje jengelende gitaren en toffe typische zang. Maar wel nogal rommelig gebracht. Het (overwegende zwarte) publiek hadden ze alvast mee. Om 20.00 uur was het de beurt aan Sayon Bamba, de dame waarvoor we gekomen waren. Haar Cd ‘Mod’Vacance’ is namelijk een pareltje, vooral door haar sterke zang, melodieuze songs en heel originele arrangementen. Het schijnt dat zij nog ooit meegespeeld heeft met de legendarische Amazones de Guinée, alhoewel ze er daarvoor toch nog wat jong uitziet. Het zal dus wel niet in de originele groep geweest zijn. Het concert van Sayon Bamba was heel goed. Vooral nummers uit haar knappe cd, maar ook 2 heel sterke nieuwe nummers, waarvan eentje een aanklacht tegen de polygamie in haar land van herkomst. Ondertussen woont ze al een tijdje in Marseille. De Franse muzikanten geven haar muziek net die heel originele sound, met o.a. mandoline, Bretonse doedelzak en Spaanse gitaar. Dit in combinatie met 2 balafons zorgt bij momenten voor vuurwerk. Minpuntje: de muziek stond nogal stil, waardoor het harde gebabbel van een aantal toeschouwers soms vrij storend was. Laat Sayon Bamba aub aantreden op de grotere festivals! Luister naar haar muziek via Myspace. Bekijk hier het filmpje van Mod’Vakance.

‘Rishte’ van Najma Akhtar en Gary Lucas

Najma Akhtar is een Brits-Indische zangeres die sinds het eind van de jaren 80 een aantal prachtige cd’s met klassiek-Indische ghazals op haar naam heeft staan. De Amerikaanse blues-rockgitarist Gary Lucas is bekend van zijn werk met artiesten zoals Captain Beefheart, Iggy Pop en Nick Cave. Hij leverde ook een belangrijke bijdrage aan het bekende album Grace van de betreurde Jeff Buckley. Samen brachten Najma Akhtar en Gary Lucas onlangs het prachtige album ‘Rishte’ uit. De muziek is moeilijk te omschrijven, je zou het Indo-blues kunnen noemen. Op het eerste gehoor zou je kunnen veronderstellen dat de twee stijlen niet bij elkaar passen, maar de verleidelijke Indische vocalen van Najma accorderen hier echt mooi met de bluesgitaar van Gary Lucas, aangevuld met een tabla drum en ook viool in een drietal nummers, waardoor het toch vooral heel Indisch blijft klinken. De stem van Najma Akhtar is kleurrijk en ze heeft een heel speelse manier van zingen. De meeste liedjes zijn eigen composities, meestal in het Urdu, maar ook enkele keren in het Engels. Alles bij elkaar een heel creatieve fusie, met een tijdloze sound, die volgens mij niet snel gedateerd zal klinken. Beluister enkele nummers uit de cd via my space.