Fiesta Mundial @ Balen

We waren eerst niet van plan om te gaan, maar het schitterende herfstzomerweer besliste er anders over. Vastbesloten om de prachtige zomer nog even vast te houden, trokken we daarom gisterenmiddag naar Balen voor een kennismaking met Fiesta Mundial. Dit gemoedelijke festival bestaat al heel lang, maar daar zijn we pas sinds kort achtergekomen. Het was er een gezellige drukte (Balenaars mochten trouwens gratis binnen!), maar traditiegetrouw is het toch de muziek waarvoor we het allemaal doen. In de buurt van het podium bleef het rustig, want slechte enkele zonderlingen zoals wij komen hierheen voor de muziek (zoals op voorhand al een beetje te vrezen viel). De Senegalese topper Malick Pathé Sow speelde net als onlangs in Hoei een vlekkeloze set, waar veel te weinig mensen oren naar hadden. Want het lawaai in het achterste deel van de tent was tijdens de rustige nummers niet te harden. Toch wel heel spijtig! Daarna was het de beurt aan Los Callejeros. Omdat deze jonge groep uit het Leuvense bij mijn weten weinig optredens doet, kwam het goed uit dat we gisteren eindelijk de kans kregen ze eens live aan het werk te zien. Los Callejeros bestaat voor het grootste deel uit Vlaamse muzikanten die regelmatig in Latijns-Amerika vertoeven om inspiratie op te doen voor hun muziek. Ze verzamelden tijdens deze reizen een hoop materiaal voor een documentaire, die zelfs in de prijzen viel. Hun eerste cd El Camino Es El Destino bevat allemaal sterke nummers. Los Callejeros werden nogal gemakshalve aangekondigd als het zoveelste modieuze Mestizo - Balkangroepje, maar zij stijgen daar wat mij betreft duidelijk bovenuit. Muzikaal viel er op het podium heel wat te beleven. We hoorden cumbia, latino, klezmer, reggae en een mix daarvan. Maar wel heel inventief en goed gespeeld en met veel gevoel voor humor. Jammer dat de concerten gisteren maar 45 minuten duurden, we kregen een fel ingekorte set voorgeschoteld! Bekijk de knappe videoclip van het nieuwe nummer Mas Corazon op hun website. Na Los Callejeros trad Jaune Toujours aan om het festival af te sluiten. Het bekende Brusselse collectief van muzikale duizendpoot Piet Maris speelde met de aanstekelijkheid en gedrevenheid die we van hen gewend zijn. Voor ons was het echter tijd voor een laatste caipirinha en dan 'back home'!

Eténèsh Wassie & le Tigre des platanes @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

In het kader van het multidisciplinaire festival Ethiopian Blend maakte gisteren het Franse Jazzkwartet Le Tigre des Platanes zijn opwachting in het Zuiderpershuis. Het combo is volgens de perstekst gespecialiseerd in het overschrijden van grenzen. We kunnen hen daarom misschien een beetje vergelijken met Aka Moon, waarover we het eerder al hadden op deze blog. In 2001 ontdekte de groep de Ethiopiques-reeks van Budamusique. Hiervan waren zij geweldig onder de indruk en het bracht hen bij de Ethiopische zangeres Eténèsh Wassié. In The rough guide to world Music volume 1: Africa & Middle East lezen we het volgende over Ethénèsh Wassie: ‘In Yohannès Sefer (een wijk in de hoofdstad Addis Ababa), you’ll find musicians in every house on the street. Ethénèsh Wassie is the Queen of this Area, the blues herself'. Ethénèsh is te bewonderen op de cd Ethiopiques volume 18 met de twee traditionele nummers 'Ambassel' en 'Bati'. Beide nummers staan ook op het repertoire van Le Tigre des Platanes. Ze zijn o.a. terug te vinden op de de cd Zèraf, die zij in 2007 opnamen, samen met Eténèsh. Die cd kwam uit binnen Ethiosonic, een nieuwe reeks die Budamusique speciaal in het leven riep om samenwerkingsverbanden tussen Westerse en Ethiopische muzikanten vast te leggen. Je kan die mooie cd integraal beluisteren via Deezer.

We waren heel nieuwsgierig naar het concert. De combinatie van Jazz met Ethiopische muziek is immers niet vreemd. Tijdens de jaren zeventig, de hoogdagen van de Ethiopian groove werd er ook al volop geëxperimenteerd met jazzy blazersecties, die in combinatie met de traditionele Ethiopische ritmes en melodieën voor een bevreemdende maar wel heel boeiende luisterervaring garant staan. Lees er het bericht dat ik vorig jaar voor de blog van de bib maakte maar op na! We kunnen kort zijn: het concert was van de eerste tot de laatste seconde subliem en hypnotiserend tot in de kleinste details! Ethénèsh beschikt over een heel indringend stemgeluid en de vier groepsleden (saxofoon, trompet, bas en drums) voelden de Ethiopische stijl ongelooflijk goed aan. De versmelting was compleet en op geen enkel moment geforceerd. We kunnen ook omgekeerd zeggen dat Ethénèsh evengoed over de perfecte intuïtie beschikt en zich perfect thuis voelt bij een jazzy aanpak. Eigenlijk was het meer dan jazz, je hoorde bij momenten ook een punky feel, noem het garagerock. De muziek staat er gewoon en je vergeet eigenlijk dat het om een combinatie gaat tussen een Afrikaanse zangeres en een Franse band! Luister hieronder naar het heel sfeervolle nummer Ambassel, ook gisteren één van de hoogtepunten.

Abderrahim Souiri @ Cultuurcentrum Berchem

De vzw Moussem brengt sinds een zevental jaren de cultuur uit de Maghreblanden en het Midden-Oosten naar diverse Vlaamse podia. Dit op gebied van muziek, theater, dans, poëzie, literatuur en stand-up comedy. Gisteren was de in Marokko wereldberoemde zanger Abderrahim Souiri te gast in het Cultuurcentrum Berchem. Dit concert werd aangekondigd als spiritueel orgelpunt van de Ramadan. We wilden deze krachtige stem wel eens aan het werk zien. Parkeren in de buurt van het Cultuurcentrum was echter geen sinecure. Gelukkig waren we ruim op tijd. We konden zelfs nog even meegenieten van de receptie met lekkere couscous en zoetigheden, doorgespoeld met non-alcoholische ‘wijn’ in de vorm van kersensap.

Abderrahim Souiri (°1957) groeide op in een traditionele muzikantenfamilie in Essaouira. Van zijn vader, een gerespecteerde en gevierde muezzin, erft hij een muzikale gave en passie voor de Koran. Hij maakt zich de regels van de improvisatiekunst eigen. Sindsdien klinkt de krachtige, betoverende stem van Abderrahim onafgebroken tijdens religieuze feesten, in concertzalen en op de Marokkaanse televisie. Het repertoire van Abderrahim Souiri wordt omschreven als Arabo-Andalusisch. In Arabo-Andalusische muziek horen we de invloed van Arabieren, Berbers, Sefarden en andere culturen die vanaf de 12de eeuw op het Iberisch schiereiland huisden. Deze verfijnde cultuur leeft nu nog voort in de Maghreb. Abderrahim Souiri staat erom bekend dat hij deze muziek toegankelijk gemaakt heeft voor een groot publiek. In het begin van het concert genoten we even van de 8 uitstekende muzikanten op violen, ud en percussie tijdens een mooi instrumentaal stuk. Vervolgens maakte de ster zijn entrée. Abderrahim Souiri bezit inderdaad één van de krachtigste stemmen die we in dit genre tot nu toe live konden bewonderen. Het timbre had bij momenten iets weg van dat van de Joods-Marokkaanse zanger Emil Zrihan, die we al tweemaal aan het werk zagen (Sfinksfestival en Zuiderpershuis). Maar Abderrahim Souiri heeft dus het genre gepopulariseerd en dat was eraan te merken. Veel show, meezingen, medleys, grapjes en typische ‘trance’ versnellingen op zijn Marokkaans. Die gnawa-invloeden klonken wat monotoon. De muzikanten gaven bovendien de indruk minder vertrouwd te zijn met het genre, want zij modderden bij momenten maar wat aan. Dan was het Orchestre Asri, dat enkele jaren geleden in het Zuiderpershuis concerteerde naar aanleiding van het einde van de ramadan een stuk overtuigender, met een veel sterkere muzikale invulling van die trance. Maar het overwegend vrouwelijke publiek lustte er wel pap van. Er werd vlotje gedanst en meegezongen en dat was ook de bedoeling. Abderrahim Souiri is duidelijk populair, want op het eind vormde er zich een lange rij wachtenden voor het podium, die allemaal absoluut met hem op de foto wilden. Persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan de klassiekere (en muzikalere) benadering van de verfijnde Arabo-Andalusische tradities. Bekijk het onderstaande filmpje van de Marokkaanse televisie, het geeft een goed sfeerbeeld van de algemene ambiance tijdens het concert.

Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

Zaterdagnamiddag met hooggespannen verwachtingen de fileperikelen op de E313 getrotseerd voor het eerste veelbelovende concert van het nieuwe seizoen in het Zuiderpershuis (Waalsekaai 14). We zijn al jaren trouwe bezoekers van deze gezellige wereldmuziektempel, waar we al talloze pareltjes mochten ontdekken of oude favorieten aan het werk konden zien.
Gisteren was het legendarische Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou uit Benin van de partij. Deze groep werd opgericht in 1966 en geldt als één van de best bewaarde geheimen van Benin. We keken heel erg uit naar dit concert. Een vijftal jaren geleden stootte ik namelijk toevallig op de cd ‘Reminiscin’ in tempo: african dancefloor classis', uitgebracht in 2003 door het kleine Duitse label Popular African Music. Daarop werden 2 oude LP’s vanonder het stof gehaald . Een geweldige ontdekking van een groep met een heel eigen sound. Een mix van afrobeat, funk, Afro-latin met traditionele voodooritmes (‘Sato’ en ‘Sakpata’) en een wat psychedelische sound met krakende blazers, fuzzy gitaren en een sixties orgeltje. Een jaar later bracht Soundwayrecords 'The kings of Benin: urban groove 1972-1980' op de markt met nog meer verrassingen van deze voor mij verder onbekende band.
Vorig jaar kwam Analog Africa tenslotte aanzetten met de ijzersterke compilatie The vodoun effect (1972 - 1975) en met African scream contest, een album waarop nog een aantal andere oude groepen uit Benin en Togo schitteren. We horen hier ook een sterke invloed van James Brown, vandaar die 'scream'! Na de comeback van West-Afrikaanse orkesten zoals Orchestra Baobab (Senegal), The super rail band (Mali) en Bembeya Jazz (Guinée-Conakry), waren we aangenaam verrast toen we enkele maanden geleden vernamen dat ook Orchestre Poly-Rythmo een Europese toernee aan het voorbereiden was.

Op zaterdag 19 september 2009 was het zover. Een full house, met publiek dat zich overduidelijk wilde amuseren bij de voodoofunk van dit feestelijk orkest. Wat was de ontgoocheling groot! Dit was zondermeer het rommeligste concert van de laatste vijf jaar (of langer). In het begin hoop je natuurlijk dat ze zich nog een beetje moeten opwarmen, om er daarna flink in te vliegen. Niet dus. Het bleef kijken en luisteren naar een langgerekte soundcheck/repetitie. Stuurloosheid, zangers die je nauwelijks hoorde en van zodra je ze hoorde was duidelijk dat ze niet bij stem waren. Een James Brown ‘scream’ zat er zeker niet in. Bruuske overgangen, waarbij de drummer snel even moest bijsturen. De beste nummers werden verknoeid door kakafonie. En na de pauze werd het alleen maar erger. Bij dit soort muziek moet je natuurlijk niet op je stoel blijven zitten. Je laten meeslepen met de groove en dan komt het allemaal wel op zijn pootjes terecht!? Ook dat lukte zelfs na een tijdje niet meer, omdat het muzikaal gewoon erg slecht gebracht werd. Heel jammer dus, maar het bleef toch best wel sympathiek allemaal. Ik blijf ervan overtuigd dat Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou geweldige muziek maakt. Getuige hiervan hun albums en kijk en luister maar eens naar onderstaand fragment uit hun gloriedagen. Het gevoel blijft hangen dat deze groep even snel op toernee gestuurd moest worden, na de positieve respons op hun recentste compilatie in de vakbladen. Ik blijf daarom hopen dat ze na een jaartje toeren ingespeeld geraken en hun schitterende nummers alsnog eer zullen kunnen aandoen!

Larisa Quartet @ Art base in Brussel

Art Base in Brussel (Rue des Sables 29) is het kleinste concertzaaltje dat ik ken. Er is slechts plaats voor een 50-tal toeschouwers. Eigenlijk is het een kunstgalerij, waar regelmatig ook concerten plaatsvinden. In het voorjaar maakte ik er twee memorabele Griekse concerten mee van Takis Mendis en Laos Kai Kolonaki. De programmatie van Art Base bestaat voornamelijk uit akoestische optredens van nog onbekende artiesten. Genres: Griekse rebetico, Argentijnse tango, klassieke muziek uit India en gisteren was het Larisa Quartet te gast. Dit kwartet bestaat uit zang, 2 gitaren en contrabas. Zij brengen een voornamelijk Latijns-Amerikaans repertoire, eigenlijk vooral Mexicaanse liedjes. Bolero, tango, bossa, Mexicaanse wals en dat gegoten in een jazzy soundje à la Django Reinhardt. Een covergroepje dus, maar best de moeite. Er werd ingezet met een mooi gezongen ‘La Celestina’, bekend van Llasa de Sela. Andere nummers die me bijgebleven zijn: Bei mir bist du schön, een Joods liedje dat we vooral kennen van de Andrew Sisters, 'La Llorona', dat ik het liefst hoor zingen door Lila Downs. Je kent het zeker van de Frida Kahlo film. Op Sfinks werd een maand geleden nog een sterke versie van dit nummer neergezet door het Karim Baggili Quintet. Ook 'Naila' ken ik van Lila Downs, een echt topnummer en ook door Lara Driessens heel knap gezongen. Verrassend vond ik de vertolkingen van Les petits papiers van Serge Gainsbourg en ‘Padam Padam van Edith Piaf. Lara Driessens bewijst hiermee dat zij ook in het Frans haar ‘mannetje’ kan staan. Deze wat speelse nummers liggen haar heel goed. En bij ‘Padam Padam’ werd pas echt duidelijk hoe sterk haar stem wel is! Alles bij elkaar genomen was het een vrij braaf concertje, het mocht dus gerust wat pittiger. Ben benieuwd hoe dit Larisa Quartet en vooral de jonge zangeres Lara Driessens zullen evolueren! Het potentieel om verder door te groeien is beslist aanwezig.