I Beddi @ Osteria dei Cavalieri (Tongeren)

Osteria dei Cavalieri is een Italiaans restaurant/feestzaal, gelegen in Overrepen, een deelgemeente van Tongeren. Het eten is er goed, niet enkel de obligate pizza en pasta, maar ook streekgerechten uit de Noord-Italiaanse keuken. In het feestzaaltje worden ook af en toe concerten georganiseerd, waarbij het meestal gaat om (Italiaanse) jazz. Enkele weken geleden ontvingen wij bericht dat zij in oktober en november een Folk Italiaanse tour organiseren. Gisteren trad het ensemble I Beddi aan. I Beddi is een groep muzikanten uit Sicilië. Een korte luisterbeurt via hun Myspacepagina beloofde dat het een interessant concert kon worden. Een concert in een restaurant heeft het voordeel van gezelligheid, maar het nadeel is dat er ook mensen aanwezig zijn voor wie de muziek niet meer dan een plezant decorelement bij het tafelen is. Dat was gisteren niet anders. Het optreden van deze jonge gasten was nochtans schitterend! Heel frisse, speelse muziek, waarbij vaak het typische ritme van de Tarantella terugkwam. De leider van de groep, Davide Urso, heeft een heel sterke podiumuitstraling. Hij draagt de volkse en poëtische Siciliaanse verhalen op een heel eigen manier voor en begeleidt zichzelf daarbij op diverse tamboerijnen en marranzani. De singer-songwriter Mimi Sterrantino, die via facebook en myspace blijkbaar over een heel schare Italiaanse fans beschikt, verrijkt deze sound met zijn knappe stem, gitaar en mandoline. De overige twee muzikanten vullen aan met afwisselend doedelzak, fluit, accordeon en contrabas. Het geheel was sprankelend en heeft zeker potentieel om door te breken binnen het wereldmuziekcircuit! Een hilarisch moment tijdens het concert was ‘het verhaal van God en de ezel’, waarbij iemand uit het publiek naar voren moest komen om te vertalen! Twee Italiaanse mannen ondernamen een poging, elkaar om beurt verbeterend. Een memorabel en uiterst grappig intermezzo! Dit was het allereerste optreden van I Beddi in België! Hopelijk zien we ze snel terug in een concertzaal, met een publiek dat hun muziek echt naar waarde schat! Vandaag treden ze op in het mij onbekende ‘Centro Culturale Europa’ in Brussel. Vervolgens trekken ze verder naar Spanje. Een eerste cd ‘Ppi jocu e pp’ amuri: musica Siciliana alla maniera tradizionale’ verscheen in 2008. Vanzelfsprekend heb ik mij die cd na het concert aangeschaft. Een tweede album wordt begin 2010 opgenomen.
Hieronder één van de vele filmpjes die via youtube te bekijken zijn. De kwaliteit van het filmpje is niet al te best, maar ik kon er geen betere vinden. Het geeft in elk geval een beeld van hoe I Beddi live klinkt.

Mamar Kassey @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

In mijn persoonlijke lijstje met de strafste concerten van 2008 prijkte Mamar Kassey uit Niger op de zesde plaats. 'Deze pittige woestijnblues laat groepen zoals Tinariwen verbleken met een gevarieerde set, die de toeschouwer geen seconde rust gunt’, zo schreef ik het toen in mijn op dat moment nog offline dagboek. Gisteren traden ze aan in het Zuiderpershuis. Ook deze keer was het een optreden om van te smullen. Vooral de charismatische zanger-fluitist Yacouba Moumouni laat niemand onbewogen. Hij zou al lang een wereldster moeten zijn, met dergelijke stem, artistieke originaliteit en persoonlijkheid. Het concert werd aangekondigd als ‘jazzy woestijnmuziek uit Niger’. Hiermee werden een aantal toeschouwers waarschijnlijk op het verkeerde been gezet, want dit is pure rootsmuziek, weliswaar op een originele manier gebracht. Yacouba Moumouni experimenteert af ten toe een beetje op zijn Peul-fluit, maar voor de rest klinkt de strakke, soms een beetje ingewikkelde ritmiek heel West-Afrikaans. Soms lijkt deze muziek op die van de typische Griots uit Mali, maar dan sneller. De fluit geeft het daarnaast een Wassoulou feel (denk aan Oumou Sangare) en sommige nummers doen ritmisch en in de vokalen van de backingzangeressen denken aan heel ruwe, energieke Afrobeat, die nog niet kennisgemaakt heeft met de Amerikaanse funk. Daarnaast zijn er overal echo's van de zogenaamde woestijnblues te horen. Moeilijk te omschrijven dus! Melodieus is deze muziek niet, voor wie op zoek is naar melodie klinkt het wat repetitief. Het zijn vooral de gevarieerde ritmes en de heel eigen sound die het speciaal maken, met de stem en uitstraling van Yacouba voorop. Je merkt het al, ik hou heel veel van deze groep en hoopte gisteren de derde cd ‘On va voir ça’ die al meer dan een jaar geleden aangekondigd werd, eindelijk te kunnen aanschaffen. De manager wist ons echter te vertellen dat die cd nog altijd niet verschenen is, omdat geen enkele platenfirma interesse heeft! Laten we hopen dat er alsnog een firma zijn nek uitsteekt! Van Mamar Kassey verschenen tot nu toe 2 cd's: Denké-Denké (1999) en Alatoumi (2000). Die laatste cd werd door het gerenommeerde Britse wereldmuziektijdschrift Songlines geselecteerd als ‘top of the world’ album!
Hieronder 2 nummers opgenomen tijdens het Afrikafestival in Hertme. Dat is het concert dat ik vorig jaar zo goed vond. Het filmpje is van goede kwaliteit en geeft ook een mooi sfeerbeeld van dit gemoedelijke festival!

Rabih Abou-Khalil & Ricardo Ribeiro @ Flagey (Elsene)

Rabih Abou-Khalil is een bekende oudspeler uit Libanon, die al geruime tijd in Duitsland verblijft. Door zijn contact met Westerse muziek, ging hij de mogelijkheden van de oud exploreren en is hij de klassiek Arabische manier van spelen gaan combineren met de Westerse manier. Hij werkte reeds succesvol samen met o.a. het Kronos Quartet en het Balanescu String Quartet. In die samenwerkingen horen we een fusie van jazz, klassiek en wereldmuziek, met soms een vleugje avant-garde. Meestal is dat niet echt mijn ding, vandaar dat ik nog nooit een liveoptreden van hem bijwoonde. Maar de cd ‘Em Português’, die Rabih Abou-Khalil maakte met de jonge Portugese fadozanger Ricardo Ribeiro is andere koek! Rabih Abou-Khalil’s laatste reis leidde hem namelijk naar Portugal waar hij muziek is gaan schrijven op Portugese poëzie. Voor mij is dit één van de mooiste cd’s van het laatste jaar. Dat komt vooral vanwege de prachtige stem van Ricardo Ribeiro, die in het samenspel met oud, tuba, bas, accordeon en percussie optimaal tot zijn recht komt! De kans om deze zanger eens aan het werk te zien, wou ik beslist niet laten voorbijgaan. Gisterenavond traden ze aan in de concertzaal van Flagey in Elsene. Geflankeerd door Jarrod Cagwin (percussie) en Michel Godard (bass/tuba) speelden ze het grootste deel van de cd getrouw na. De accordeon ontbrak, wat wel een beetje spijtig was. Het concert maakte een wat ingestudeerde, gestyleerde indruk, vooral tijdens het eerste deel. Na de pauze speelden ze een aantal nummers die niet op de cd staan en die werden wat avontuurlijker neergezet, met ruimte voor een beetje experiment. Zo werd er plaats gemaakt voor een leuk vraag en antwoordspel tussen de zanger en de tubaspeler, een drumsolo en wat meer versieringen met de oud. Tijdens het concert was de stem van Ricardo Ribeiro van begin tot eind indrukwekkend, op dat gebied werd ik beslist niet ontgoocheld. Het enige minpuntje was dat de percussie bij momenten iets te fel op de voorgrond kwam. Ricardo Ribeiro beschikt over een heel mooi timbre, tegelijk krachtig en broos. Waarom worden er zo veel (soms ook middelmatige) fadozangeressen vooruitgeschoven in de media en is deze schitterende zanger bij ons nog zo onbekend? Bekijk een filmpje met het openingsnummer van de cd 'Como um rio', ook gisteren een hoogtepunt!



De bekende Spaanse filmregisseur Carlos Saura maakte in 2007 de film ‘Fados’. Daarin zien we een passage in het ‘Casa de Fados’ in Lissabon, waarbij allerlei schitterende zangers en zangeressen in het kort de revue passeren. Eén van de ontdekkingen daar was Ricardo Ribeiro. Bekijk hieronder dit mooie filmfragment. We zien hem tamelijk op het eind verschijnen!

Kocani Orkestar @ Cultuurcentrum Leopoldsburg

Het Cultuurcentrum Leopoldsburg is in Limburg uniek, omdat er elk jaar een flinke portie wereldmuziek op het programma staat. Dit seizoen overtreffen ze zichzelf, want de wereldmuziekprogrammatie is nog nooit zo sterk geweest met kleppers als Rupa and the april fishes, Cimarron, Kleztory, Al Palna en Tri a Tolia. Gisteren kwam daarbij als klap op de vuurpijl het Kocani Orkestar, een echte topper binnen het uitgebreide aanbod aan Balkanfanfares waar we de laatste jaren door overspoeld worden, vooral tijdens de zomerfestivals. Het Kocani Orkestar uit Macedonië is één van de ontdekkingen van het Belgische label Cramned. Daar hebben ze een neus voor goede wereldmuziek, met een flink crossover potentieel. Mooie voorbeelden: ‘Taraf de Haidouks’ en ‘Mahala Rai Banda’ uit Roemenië en ‘Congotronics’, ‘Kasai allstars’ en ‘Staff Benda Bilili’ uit Congo. Het Kocani Orkestar is geen doordeweekse Balkanfanfare, zij zorgen namelijk voor een heel frisse aanpak van zigeunermuziek uit de Balkan. De toevoeging van accordeon o.a. zorgt voor een verrijking van de sound. Wij zagen ze ondertussen een viertal keren en stellen vast dat hun arrangementen bij elk concert verfijnder worden en dat ze iedere keer veelzijdiger uit de hoek komen. We horen een mengeling van de obligate Balkantraditionals met Turkse pop en latin invloeden (opvallend Mexicaans) en dat allemaal heel opzwepend gebracht. Er is daarnaast ook plaats voor enkele weemoedige, instrumentale rustpunten. Gisteren was het dadelijk na de instrumentale opwarming kippenvel met het bekende gypsy-anthem ‘Djelem Djelem’. De stem van de jonge zanger Ajlur Azizov, die nu al een zevental jaren actief is bij de groep, wordt iedere keer krachtiger en rijper. De wat verlegen uitstraling op het podium is wel gebleven. Daarna volgde ‘Mig mig’, vooral bekend van de Bulgaarse ster Jony Iliev. Tijdens de instrumentale stukken tussendoor kregen de muzikanten vrij spel om hun kunsten te etaleren. Vooral de saxofonist en één van de trompettisten kwamen daarbij heel sterk uit de hoek. Bij de tweede aantrede van de zanger kregen we wat Mexicaanse invloeden, met een nummer waarvan ik de titel niet ken, maar het woord ‘Tequila’ kwam er veelvuldig in voor. Een hoogtepunt kwam vervolgens met een heel sterke interpretatie van de Mexicaanse klassieker ‘La Llorona’. Het is de derde keer op twee maanden tijd dat we dit nummer in een geheel andere versie live horen. Tijdens het tweede gedeelte kregen we feestelijke kleppers voorgeschoteld, zoals ‘Siki siki baba’ (ook te vinden op de soundtrack van Borat), ‘Usti, usti, Baba’, 'Hajde te kelas', 'Sokeres' en 'Romani Caj'. Er werd afgesloten met drie klassiekers: een iets mindere ‘Mesecina’, een geweldig goed gearrangeerde, supersnelle instrumentale versie van ‘Kalasnjikov’ en als afsluiter 'Caje Sukarije'. Die laatste nummers zouden we allemaal ondertussen moeten kennen dankzij Goran Bregovic. Het feestje ging vervolgens nog even door in de foyer, want de muzikanten wisten van geen ophouden en lieten nog even zien hoe swingend een fanfare kan zijn. Tegelijk konden de zanger en de accordeonist wat ceedeetjes slijten.

Het Kocani Orkestar bracht drie goede cd’s uit via Cramned: ‘l’orient est rouge’, ‘Alone at my wedding’ en ‘The Ravished bride’. Je kan ze allemaal volledig beluisteren via Deezer. Hieronder alvast een aantal nummers die zij gisteren gespeeld hebben.

Discover the playlist Kocani Orkester with Kočani Orkestar

Bekijk tenslotte een filmpje van ‘But Katili’. Die opname is niet recent, want hier heeft de zanger nog zijn korte haardos!