Karla's wereldmuziek: 1-12-09

maandag 28 december 2009

‘Onsu – the other side’ van Navaz

De Amerikaanse webshop cdbaby heeft mij al veel sterke wereldmuziek laten ontdekken. In de Verenigde Staten en Canada zijn namelijk tal van interessante artiesten actief, die nog nooit in België (en Europa) opgetreden hebben en bijgevolg hier nog zo goed als totaal onbekend zijn. De Canadese groep Navaz is weer zo een voorbeeld. Centraal staan de Iraanse zangeres Neda Jalali en de Canadese gitarist Eric Tompkins. Op hun tweede cd ‘Onsu – the other side’ horen we een mix van klassieke Perzische muziek met Arabische en Turkse invloeden en een snuifje jazz, blues en latin. Een eigenzinnige cocktail, maar het klinkt fris en vernieuwend. Uitschieters zijn ‘Talab’, ‘Janan’ , ‘Hameh Ja’ en 'Zendeghi'. Op die nummers horen we hoe traditionele Perzische instrumenten (tar en setar) op een boeiende manier verweven worden met gitaar en saxofoon. Het zijn ook stuk voor stuk sterke melodieën. De teksten zijn soms nieuw, maar Navaz grijpt ook terug naar de in Iran alomtegenwoordige poëzie van de beroemde dichter Rumi. ‘Raaz’ bestaat uit een traditionele Perzische tekst in een jasje van countryblues, terwijl het fragiele ‘Begoo’ doet denken aan de Arabo-Andalusische klassieker ‘Aman Aman’. Het avontuurlijkste nummer is ‘Baroon Barooneh’, een Perzische klassieker met een stukje nieuwe tekst en in een heel eigenzinnig bluesy arrangement. Beluister nummers van Navaz via hun myspace en fragmentjes van alle nummers uit de cd via cdbaby.

zondag 27 december 2009

De 10 strafste concerten van 2009

2009 was een heel sterk concertjaar. Een aartsmoeilijke opgave om hieruit een top 10 te distilleren. Toppers zoals Staff Benda Bilili, Tony Allen, Natacha Atlas, Seun Kuti, Oumou Sangare, Mdungu, Odemba OK jazz, Los Callejeros, Rupa & the April Fishes en Marta Gomez vielen uiteindelijk naast de prijzen. Na veel wikken en wegen hielden we de volgende top 10 over.

1.Officina Zoe in de Flagey (Elsene) op 21 november
2.Gong Linna in de Handelsbeurs (Gent) op 4 december
3.Dikanda in de Brotfabrik (Bonn) op 31 maart
4.Malick Pathé Sow op het 'Festival d’Art' (Hoei) op 21 augustus
5.Stelios Petrakis in de Centrale (Gent) op 31 januari .
Kretenzische topper, van begin tot het eind om van te smullen!
6.Culture musical club op het 'Afrikafestival' (Hertme) op 28 juni
7.Etenesh Wassié & le tigre des platanes in het Zuiderpershuis (Antwerpen) op 26 september
8.Dengue Fever op 'Me You Zik' (Luxemburg) op 4 juli
9.Orchestra Baobab in het Zuiderpershuis (Antwerpen) op 27 maart
10.Laos Kai Kolonaki in Art Base (Brussel) op 5 juni.
Een Grieks concert dat meer dan 3 uren duurde en altijd maar beter werd, spontaan en gedreven!

zondag 20 december 2009

Concerttopper in 2009: Dikanda

Het concertjaar is voor mij afgelopen. Tijd voor een terugblik! Een top tien volgt nog, maar vandaag wil ik het even hebben over Dikanda, een groep uit Polen, die buiten Polen en Duitsland zo goed als totaal onbekend is en dat wil ik dringend zien veranderen! In het najaar 2007, tijdens een korte citytrip in Krakow, kwam het liedje Amoriszej mij tegemoet waaien in een museumshop. Een frisse deun in Hongaarse zigeunerstijl. Het bleek afkomstig uit het derde album 'Usztijo' (2004) van Dikanda. Die cd bleek een revelatie, waardoor we meteen ook hun twee andere albums 'Muzyka czterech stron wschodu' (2000) en 'Jakhana Jakhana' (2002) mee huiswaarts namen. Verrassend sterk allemaal! Een groep met een unieke sound, die balanceert tussen invloeden van zigeunermuziek, Bulgaarse samenzang, Poolse & andere Oost-Europese volksmuziekjes en experimenten waarin we een zekere gothicfeel ontwaren. Maar het belangrijkste is dat de cd’s sprankelen, dat er virtuoos gemusiceerd en gezongen wordt en dat ze een groot enthoesiasme uitstralen. Na een beetje opzoekwerk kwamen we erachter dat Dikanda in 1997 opgericht werd in Szczecin door accordioniste/zangeres Anna Witczak. We wilden Dikanda beslist eens live aan het werk zien, maar dat bleek niet zo vanzelfsprekend, want ze treden blijkbaar bijna nooit op buiten Polen en Duitsland. In het voorjaar 2009 was het toch eindelijk zover. Dikanda trad aan in de Brotfabrik, een klein zaaltje in Bonn, voor ons nog net een haalbare kaart. In die tijd hield ik nog geen blog bij over mijn wereldmuziekavonturen, maar dit concert is zonder twijfel mijn topper van het voorjaar en eindigt beslist in mijn top 3 van 2009. Live komt de krachtige sound van Dikanda namelijk nog veel beter uit de verf. We genoten van een lang concert, waar het spelplezier vanaf droop. De frontvrouw Anna Witczak heeft stem, charisma en podiumuitstraling in overvloed en de muzikanten vullen elkaar prima aan. Dikanda klinkt zoals geen enkele andere groep die ik ken, hun repertoire zit vol sterke nummers (zowel eigen composities als eigenzinnige bewerkingen van traditionele nummers). Ook hun vierde album 'Ajotoro' (2008) is weeral een pareltje. Na het concert in Bonn spraken we even met één van de groepsleden en vroegen wanneer zij eens in België of Nederland komen spelen. ‘We zijn nog nooit gevraagd’, was het laconieke antwoord. Hierbij dus een oproep aan alle organisatoren van wereldmuziekconcerten & promotoren van wereldmuziek in het algemeen! Laat Dikanda a.u.b. niet meer links liggen! Op hun website kan je van elk album enkele tracks gratis downloaden. RTL Luxemburg maakte een reportage over Dikanda, hier te bekijken.

zondag 13 december 2009

Com que voz! @ Cultuurcentrum Leopoldsburg

Amalia Rodrigues, de koningin van de Portugese fado, overleed tien jaar geleden. Ricardo Parreira, een jonge virtuoos op de Portugese gitaar, besloot om samen met enkele vrienden hulde te brengen aan deze grote zangeres. Hij nodigde hiervoor twee jonge, beloftevolle artiesten uit, namelijk Marco Oliveira (zang en klassieke gitaar ) en Micaela Vaz (zang). Gisteren waren ze te gast in het Cultuurcentrum Leopoldsburg voor een exclusief concert. ‘Com que Voz’ is de titel van het belangrijkste album van Rodrigues uit 1970, een nagenoeg perfecte LP en een belangrijke referentie in de geschiedenis van de fado. Bekijk via youtube de diva zelf in volle glorie met een liveuitvoering van het titelnummer. De helft van het concert bestond (zoals we verwacht hadden) uit liedjes van Amalia Rodrigues, mooi gezongen door Micaela Vaz. We herkenden o.a. ‘Maria Lisboa’, ‘Havemos de ir a viana’ ‘Meu amor meu amor’, ‘Cravos de Papel’ en ‘Com Que Voz’ uit het gelijknamige album. Ook ‘Barco negro’, misschien wel het bekendste nummer van Amalia, zat in de set, maar daarvan vond ik de versie minder geslaagd. Micaela Vaz zingt met een prachtig timbre, maar ze mist toch een beetje de podiumuitstraling, die we enkele weken geleden bij de jonge Debora Rodrigues in Art Base in overvloed meegekregen hebben! De andere helft van het concert was verrassend! Ricardo Parreira en Marco Oliveira brachten namelijk ook hulde aan de belangrijkse gitaristen, die Amalia tijdens haar carrière begeleid hebben en ze deden dit op virtuose wijze tijdens een aantal instrumentale stukken. Van Ricardo Parreira verscheen het instrumentale album 'Nas veias de uma guitarra: tributo a Fernando Alvim', integraal te beluisteren via Deezer. Dé ontdekking voor mij was echter de stem en uitstraling van de 21-jarige Marco Oliveira. Hij zong op schitterende wijze ‘Madrugada de Alfama’ en zijn eigen compositie ‘ Tu sabes la’ moest zeker niet onderdoen voor die van de oude meesters. Zijn cd ‘Retrato’ ga ik zeker proberen ergens vast te krijgen! Je kan fragmenten ervan beluisteren via zijn myspacepagina. We selecteerden twee filmpjes op youtube, eerst zie en hoor je 'Maria Lisboa', gezongen door Micaela Vaz en vervolgens Marco Oliveira, die zijn eigen 'Tu sabes la' live zingt tijdens een televisieoptreden.

vrijdag 11 december 2009

Pierre Vaiana: Funduq al-Mughannîn @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

Een ontmoeting tussen de muziek van Zuid-Tunesië en Zuid-Italië, dat is het opzet van het nieuwe luik binnen het project ‘Funduq’. Saxofonist Pierre Vaiana is de drijvende kracht achter dit initiatief, gesubsidieerd door de ‘Fondation Euro-Méditerranéenne Anna Lindh pour le Dialogue entre les Cultures’ (een hele boterham!). Pierre Vaiana was eerder al bij verschillende projecten betrokken, waarbij het samenbrengen van culturen telkens centraal stond. Denk maar aan Foofango, een groep met Afrikaanse muzikanten. 'Funduq' staat in het Arabisch voor de herberg, waar reizigers en handelaars uit de Mediterrane wereld elkaar ontmoeten, een erfgoed gebaseerd op gastvrijheid en versmelting van culturen. Voor Pierre Vaiana (geboren in Waterschei) betekent het een innerlijke reis naar zijn Siciliaanse roots. Enkele jaren geleden resulteerde Funduq al in een eerste deelproject Porta del vento, waarin Vaiana o.a. samenwerkte met tamboerijnvirtuoos Carlo Rizzo en Zoumana Dembelé, een percussionist uit Burkina Faso. Het nieuwe deelproject Funduq Al-Mughannîn is ambitieuzer. Vaiana neemt ons mee van Palermo naar Tunis. Rizzo is opnieuw van de partij, maar deze keer nemen stemmen een centrale plaats in. De Tunesische zangeres Zohra Lajnef, de Siciliaanse Oriana Civile en Mario Incudine, een vertegenwoordiger van de pittige tarantella. De muzikale begeleiding is een mix van jazz (sopraansax, piano en contrabas), Italiaans (tamboerijn en mandoline) en Tunesisch (ney, qanun en percussie). Het concert in het Zuiderpershuis op donderdag 10 december was afwisselend door de variatie in zang, compositie en instrumentarium. Het probleem was echter dat de som van de (vaak briljante) delen meestal nogal geforceerd overkwam. Op ieder nummer viel wel iets aan te merken. Er was altijd een element dat ervoor zorgde dat het vaker botste dan klonk! Bij de frisse en opzwepende tarantellanummers bijvoorbeeld was het vooral de piano die als storende factor in het midden de vaart eruit haalde met wat (softe) jazzy experimentjes. De qanun en ney kwamen ook niet goed door, de saxofoon was daarentegen heel vaak op de voorgrond te horen. Het was trouwens aan de muzikanten te merken, dat het wat onwennig verliep, het gebrek aan dynamiek moest zonodig enkele keren opgepept worden met kinderachtige animatie en ‘jumps’ van Mario Incudine. Dat de samensmelting tussen jazz en wereldmuziek soms wel ‘klikt’ hebben we nochtans kunnen ervaren tijdens het concert van Eténèsh Wassié & le tigres des platanes (in september te gast in het Zuiderpershuis). Misschien was het probleem deze keer dat de samenwerking minder organisch gegroeid is, een typisch euvel van gesubsidieerde projecten? Bekijk hieronder een filmpje waarin Mario Incudine en Zohra Lajnef het podium delen in Palermo. In een tweede filmpje zien we Mario Incudine met zijn eigen tarantella groep.

zondag 6 december 2009

Bako Dagnon @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

Zij werd in het Westen bekend dankzij het album Mandekalou II, waarop een vijftal Griots uit Mali en Guinée schitteren met hun interpretatie van een aantal klassieke muzikale vertellingen uit het Mande erfgoed. Bako Dagnon ontpopte zich in Mali tot het levende geheugen van die volkscultuur, zelfs grootmeester Ali Farka Touré vroeg haar naar het schijnt regelmatig om raad over de betekenis van bepaalde woorden en het verhaal achter sommige traditionele liederen. Eind 2007 verschijnt eindelijk een eerste soloalbum van Bako Dagnon op de Westerse markt. Titati is een geslaagde en gevarieerde cd, met knappe songs, die zij zingt met een krachtige stem. De arrangementen zijn bovendien verfijnd, met zowel traditionele instrumenten als westerse gitaren , mondharmonica en viool. Af en toe horen we een licht Arabische toets en het vrouwenkoortje klinkt heerlijk. Gisteren in het Zuiderpershuis was het echter een triestige bedoening. Bako Dagnon heeft uitstraling en haar zangprestaties waren goed, maar de begeleidende muzikanten brachten er echt niets van terecht. Twee gitaren, een basgitaar en wat percussie rommelden maar wat aan en wisten geen enkele nuance in hun spel te brengen. We hielden het vol dankzij de mooie songs en de kwaliteiten van Bako Dagnon zelf. We herkenden 'Donsoké' en 'Titati'. Ook de nieuwe nummers 'Fadeen Tô' en 'Sidiba' sprongen er bovenuit. Bijna de helft van het concert stond Bako alleen op het podium met ruwe a capella songs. Haar gloednieuwe album Sidiba kan je hier beluisteren. We selecteerden op youtube een concertfragment met een veel beter geflankeerde Bako Dagnon, koortje incluis!

zaterdag 5 december 2009

Gong Linna @ Handelsbeurs (Gent)

De mooie muziek van de Chinese zangeres Gong Linna heb ik leren kennen dankzij een cd-recensie in het muziektijdschrift ‘Beyond’. Ondertussen bestaat dat tijdschrift niet meer, het is samengesmolten met Mixedmagazine, het enige Nederlandstalige wereldmuziektijdschrift. De cd ‘Jing Ye Si’ (2006) is echt prachtig, we horen een mix van rauw en verfijnd, oosters en westers, met invloeden uit de Zuid-Chinese folklore, de klassieke Chinese hofmuziek en de Beijing opera. Eigen liedjes en hedendaagse poëzie passeren de revue, naast klassieke Chinese gedichten op hedendaagse muziek, die wel geworteld blijft in de traditie. Toen we vernamen dat Gong Linna voor enkele optredens naar België zou komen n.a.v. Europalia China konden we de kans niet laten voorbijgaan om ze live aan het werk te zien. Chinese muziek komen we tenslotte niet zo vaak tegen op de Belgische concertpodia. Gisteren in de Handelsbeurs trad Gong Linna aan met vijf muzikanten, die hetzelfde instrumentarium bijhadden als op 'Jing Ye si', namelijk bamboefluiten, mondorgel, cello, Yangqin (tafelharp) en een soort van cimbalom. Op het programma stonden vooral liedjes uit deze topcd, maar ook enkele nummers uit ‘Walking the path of life’ (2005). Op dat album doet ook Robert Zollitsch mee, de Duitse partner van Gong Linna die eerder samenwerkte met Urna, een Mongoolse zangeres die nog ooit optrad op Sfinks. Spijtig dat er maar een 50-tal toehoorders waren, de afwezigen hebben een unieke kans gemist! Wij genoten daarentegen van de intieme huiskamersfeer! Een fenomenale stem, heel intense begeleiding met een expressief klanktapijt, waarbij vooral het Chinese mondorgel (Sheng) heel apart en nieuw was voor mij! Een concert voor fijnproevers van de eerste tot de laatste noot! Er zijn bij mijn weten 5 cd’s verkrijgbaar van Gong Linna.

'Walking the path of life' (2005) , 'Jing Ye si' (2006) en het heel sobere nieuwe album ‘Qin Songs’ (2009) zijn in China uitgegeven via het label Kukumusic. Je kan die 3 cd's mogelijk bestellen via De Gele draak, een Chinese winkel in Nederland. Internationaal verkrijgbaar zijn ‘Chinese folk songs’ (2008), uitgegeven bij ARCmusic en de nieuwe compilatie 'Xiwang' (via Connecting Cultures). Dat album is ook als download beschikbaar bij Mondomix! Beluister Gong Linna op haar myspacepagina of download gratis een aantal nummers uit haar diverse albums via http://www.gonglinna.com/music.html. Er zitten ook nummers tussen uit een nog niet verschenen album en uit twee oude albums, waarover ik verder geen info kan terugvinden. Op youtube staan een hele resem filmpjes, hieronder twee mooie voorbeelden!

Afrikafestival Hertme op Youtube