Vinylio @ Art Base (Brussel)

Het concert van het Griekse rebetikogroepje Laos Kai Kolonaki vorig jaar in Art Base eindigde in mijn top 10 lijstje met beste concerten van het jaar. Ondertussen is Laos Kai Kolonaki ter ziele gegaan. Twee leden van het trio besloten echter een nieuw groepje op te richten. Giannis Sarris (bouzouki en zang) en Maria Spyroglou (zang en def) vormen nu samen met de jonge gitarist Xristos Sarantidis Vinylio. Gisterenavond speelde dit jonge groepje in Art Base. Het was hun eerste echte optreden in de vernieuwde samenstelling, als we enkele informele restaurantoptredens in l’Ouzeri (Elsene) even niet meerekenen. Vinylio speelt de ‘pure’ rebetiko, zoals we ze live niet meer vaak kunnen meemaken. De naam verwijst uitdrukkelijk naar het vinyltijdperk, waaruit zij hun veelzijdige repertoire selecteren. De groep put daarbij uit een schatkamer van liedjes die dateren van het begin van de twintigste eeuw tot ergens midden jaren 80. Deze oude klassiekers tooien zij met frisse nieuwe arrangementen en ze voegen er hun eigen kleine improvisaties aan toe. Vinylio dicht hiermee beslist een gat in de markt van het live wereldmuziekaanbod. In april zetten deze muzikanten de stap naar ruimere bekendheid, want dan concerteren ze op het Balkan Trafik Festival, dat jaarlijks plaatsvindt in de Bozar. Ook de Vamvakaris Stelios band is er dit jaar te bewonderen.

Een cd heeft Vinylio nog niet, ook filmpjes op youtube ontbreken. Wil je een stukje van hun muziek beluisteren, surf dan naar de website van Art Base, waar je (tijdelijk) twee fragmenten kan beluisteren op deze pagina. Een mooie compilatie van oude rebetiko vind ik persoonlijk Rembetika: songs of the Greek Underground (1925-1947). Het nummer ‘Samba’ dat je hieronder kan bekijken zat ook in de set van Vinylio.

Tri a Tolia @ Cultuurcentrum Leopoldsburg

Het album Zumurrude van het trio Tri a Tolia is voor mij één van de mooiste cd’s die ik vorig jaar te horen kreeg (zie eerder blogbericht). Tri a Tolia bestaat uit de Turkse zangeres Melike Tarhan. Zij woont in Gent en debuteerde enkele jaren geleden met het knappe album Macar, dat meteen wereldwijd verdeeld werd via Harmonia Mundi. Haar echtgenoot Osama Abdulrasol is afkomstig uit Irak en bespeelt op meesterlijke wijze de Qanun, een ‘schootharp’ waaruit hij sprookjesachtige klanken tevoorschijn tovert. Enkele maanden geleden verscheen van hem de cd Elarouse (De bruid) in eigen beheer, een instrumentaal conceptalbum met als rode draad het amusante verhaal over hoe zijn grootouders getrouwd zijn. Beluister hiervan tracks op zijn myspacepagina. De Belgische klassiek geschoolde muzikant Lode Vercampt maakt het plaatje compleet, met zijn inventieve arrangementen op cello. Gisteren bracht het drietal de mooie prinses Zumurrude (uit Duizend-en-één-nacht) tot leven in het Cultuurcentrum Leopoldsburg. Gemis, verlies en de dunne draad tussen verdriet en geluk staan centraal in de mooie, intens gebrachte liedjes, waaronder twee traditionele Turkse nummers en zeven eigen composities. Het geconcentreerde samenspel tussen Osama en Lode zorgt voor emotioneel vuurwerk en daarbovenop krijgen we dan nog de hemelse stem van Melike! Dit was weer eens een echt concert voor de fijnproever, waarvan er spijtig genoeg veel te weinig kwamen opdagen. Het publiek mocht plaatsnemen op het podium, wat zorgt voor een intiem huiskamergevoel, dat bij deze muziek natuurlijk wel voor meerwaarde zorgt. Neem plaats op de sofa, doe je ogen dicht en beluister Zumurrude integraal via Deezer (in 'streaming') en rep je vervolgens naar de platenwinkel!

Discover the playlist Tri a Tolia with Tri a tolia

Cimarron @ Cultuurcentrum Leopoldsburg

Cimarron is een groep uit Colombia, waar ze beschouwd worden als één van de beste muzikale vertegenwoordigers van de Llanera. De Llanera zijn veeboeren (gaucho’s) die de vlakte langs de Orinoco rivier bewonen en afstammen van Spaanse kolonisten, Afrikaanse slaven en de oorspronkelijke Indiaanse bevolking. De swingende muzikale smeltkroes die daaruit voortkomt wordt Joropo genoemd, een sprankelend samenspel van harpen en kleine gitaren, opgezweept door percussie, uitbundige zang en dans, waarbij het voetenwerk een beetje aan flamenco doet denken. De ritmes zijn heel complex en soms een beetje tegendraads. Met het ijzersterke album ‘Si Soy Llanero’ (2004) werd Cimarron genomineerd voor een Grammy in de categorie ‘beste traditionele wereldmuziekalbum’. Ondertussen is de line-up drastisch gewijzigd. Oprichter en leider Carlos Rojas (harp) en Ana Veydo (zang) zijn nog van de partij, maar voor de rest bestaat de groep op dit moment uit allemaal jonge muzikanten. Gisteren traden ze op in het Cultuurcentrum Leopoldsburg. Tegelijk is dit spontane, energieke volksmuziek, maar de vele solo’s en improvisaties op harp, cuatro en bandola (kleine gitaren) maken er toch ook een soort gestileerde showcase van. De temperamentvolle zangeres Ana Veydo heeft charisma en veel pit, maar ze verdween wat te vaak van het podium. Toch hebben we voluit genoten van het geheel, de muzikanten speelden subliem en hun bruisend enthousiasme liet de vonk overspringen op de zaal. Na het concert mochten ze daarom nog heel wat ceedeetjes slijten! En niet te vergeten, een aantal van deze muzikanten zijn heel knappe jongens! Hieronder een drietal filmpjes. In één ervan zie je Cimarron aan het werk tijdens het Smithsonian Folklife Festival (2009). De zanger uit dat filmpje was er gisteren spijtig genoeg niet bij.

'Renacimiento' van 'La Gran Reunion': een pareltje uit Peru

De cd Renacimiento van La Gran Reunion: los guardianes de la musica Criolla (Enjundia Records) dateert al van voorjaar 2009, maar ik kwam er toevallig op uit via de on-line muziekshop cdbaby. Gemakshalve zouden we kunnen stellen dat we hier te maken hebben met de Peruviaanse ‘Buena Vista Social Club’. Het album is namelijk een nostalgische rit naar het verleden van Lima, naar een tijd dat muziek maken nog geen professionele bezigheid was, maar integraal deel uitmaakte van het volkse leven. De bedoeling van dit project is om de ‘old school’ Creoolse muziek voor het nageslacht te bewaren, voordat het te laat is. Met die optiek werden 19 zangers opgesnort, die beschouwd kunnen worden als behoeders van de oorspronkelijke Afro-Peruviaanse muziek, de pure vorm dus. Deze muzikanten zijn deze muziek al die jaren blijven beoefenen, niet op de grote podia, maar onder vrienden en in kleinere muziekcentra, Met deze cd wordt hun bijdrage tot de Peruviaanse cultuur eindelijk naar waarde geschat. De 19 zangers waren tijdens de opname in 2007 ongeveer allemaal de leeftijd van 70 gepasseerd. Bij het verschijnen in 2009 waren enkele van hen spijtig genoeg al overleden. Renacimiento is een ongelooflijk warme, gevarieerde, mooie en dansbare cd! De zangers zingen stuk voor stuk schitterend, de arrangementen zijn verfrissend en de opname is van uitstekende kwaliteit Als een grotere platenfirma dit album zou oppikken wordt het gegarandeerd een (wereld)muzieksucces! De muziek is te koop via cdbaby en itunes. Bekijk hieronder een filmpje over de totstandkoming van dit verdienstelijke project.

Arabische liefdespoëzie @ Cultuurcentrum Genk

Het is weer bijna Valentijn. De culturele centra kiezen in deze periode vaak voor aangepaste voorstellingen vol romantiek, passie en erotiek. De vzw Moussem stoomde een programma in elkaar met als rode draad moderne Arabische liefdespoëzie, aangekondigd als een 'poëtische en muzikale tocht langsheen passie, wanhopige liefde en hartstocht'. Vanavond stonden ze in het Cultuurcentrum Genk. We hoorden gedichten van Joumana Haddad, Fatiha Morchid, Taher Riad en Hashem Shafiq, afwisselend voorgedragen in het Nederlands door Dahlia Pessemiers en in het Arabisch (met Nederlandstalige boventitels) door Amid Chakir. Maar het was vooral de muziek waaraan we niet konden weerstaan, met de verrukkelijke Tunesische zangeres Ghalia Benali (zang) en de schitterende muzikanten Moufadhel Adhoum (Oud en Quanoun), Abderrahim Semlali (viool) en Azzedine Jazouli (percussie). Ghalia Benali is één van mijn favoriete zangeressen en vandaag was ze beslist in optima forma. Nog nooit zag ik haar zo uitgesproken sensueel bezig, de erotische poëzie bracht haar waarschijnlijk in de juiste stemming. Het was muzikaal een beetje een greatest hits show voor Ghalia, met de toegankelijkste, vlotste nummers uit haar repertoire, zoals 'Nari Nari', 'Aman Aman', 'Samara' en 'Ya m'safer' (uit 'Romeo and Leila'). Deze nummers werden mooi geïntegreerd in het poëtisch geheel. Jammer dat de voorstelling zo weinig toeschouwers kon lokken! Een aantal van de gedichten kan je hieronder nalezen:
gedichten van Fatiha Morchid
gedichten van Hashem Shafiq
gedichten van Joumana Haddad
gedichten van Taher Riad

'L’Arte Noscia': alweer een opwindend groepje uit Salento (Italië)

Na Officina Zoe wil ik je vandaag voorstellen aan een ander jong groepje uit Salento (Zuid-Italië). L'Arte Noscia bestaat uit allemaal jonge muzikanten en wat zij brengen is een modernere variant van de typische Pizzica, de oudste en opzwependste variant van de Tarantella. Beluister hun 2 albums Il pianeta della taranta (2005) en Ma è la pizzica... (2007) via Deezer. Stuk voor stuk sterke nummers in ontwapenend frisse, speelse arrangementen!

Discover the playlist Arte noscia with L'Arte Noscia