Mahmoud Ahmed, Alemayehu Esheté en Badume’s Band @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

Mahmoud Ahmed en Alemayehu Eshete zijn twee grootmeesters van de Ethiopische groove, de ongeëvenaarde muziek die Addis Abeba in de gouden jaren 60 en 70 in vuur en vlam zette. De mix van soul, rythm & blues en jazz, vermengd met traditionele Ethiopische melodieën en ritmes resulteerde namelijk in een unieke Ethiopische sound die met niets anders vergeleken kan worden. Badume's Band is een Franse groep die het geluid van die gouden jaren heel dicht benadert. We zagen hen een tweetal jaren geleden al eens aan het werk in Rasa (Utrecht) en op het Afrikafestival in Hertme, samen met Alemayehu Eshete. Twee topconcerten!

Gisteren stonden ze in het Zuiderpershuis, deze keer aangevuld met Mahmoud Ahmed, de beroemdste Ethiopische artiest. Het was voor de afwisseling nog eens ‘full house’, met vooral veel Ethiopiërs in de zaal. En het werd een muziekfeest! Eerst mocht Eric Menneteau , de zanger van Badumé’s band de boel even opwarmen. Een Fransman die zingt in het Amharic, het blijft een grappig gegeven, maar hij doet het met verve! Vervolgens was het de beurt aan Alemayehu Esheté, een echt podiumbeest. Bij het horen en zien van het koortsige rocknummer ‘Mekeyershin Salawq’ is het goed te begrijpen dat hij de Ethiopische Elvis genoemd wordt. Eigenlijk heeft het nog iets meer weg van Little Richard, aangevuld met een James Brown ‘scream’. Andere hoogtepunten uit de set waren 'Tèmar Ledjé' en vooral zijn grootste hit ‘Addis Abeba Bete’. Mahmoud Ahmed trad als laatste aan. Zijn muziek is iets minder wild, maar zijn stem des te krachtiger. Het publiek ging helemaal uit zijn dak bij de ‘greatest hits’ show die volgde, met o.a. ‘Abet’, ‘Kulun Mankwalesh’ en ‘Ere Mela mela’. Alles bij elkaar een heel stomend en memorabel concert van twee levende legendes!

In de Ethiopiques serie zijn cd’s beschikbaar met oude opnamen uit de Gouden jaren van beide artiesten:
Mahmoud Ahmed: volume 6, 7 en 19 (hier integraal te beluisteren)
Alemayehu Eshete: volume 9 en 22 (hier integraal te beluisteren)
Luister ook eens naar de knappe cd ‘Addis Kan’ van Badume’s Band (hier)

Lollywood: ondeugende psychedelica uit Pakistan

Naast Hollywood, Bollywood (Bombay-India) en Nollywood (Nigeria) bestaat er blijkbaar ook Lollywood. De L verwijst in dit geval naar Lahore, de hoofdstad van de provincie Punjab in Pakistan. In de seventies beschikte Pakistan niet alleen over cabarets, discotheken en nachtclubs waar de alcohol rijkelijk vloeide. Er waren ook moderne opnamestudio’s en nieuwe geluiden uit het Westen slopen binnen in het traditionele muzieklandschap. ‘Dekha jaye ga’ en 'Uf yeh beevian’ zijn twee films die opgenomen werden kort voordat Pakistan in 1977 omgeturnd werd tot een Islamitische Staat. De soundtracks van beide films zijn sinds kort verkrijgbaar op een cd, die uitgebracht werd door Finderskeepersrecords, een label dat zo te zien gespecialiseerd is in obscure psychedelica en eclectische geluiden uit de hele wereld, ook op vinyl. ‘The Sit-Com-Psych-Out!’ is de ondertitel van het album. Het eerste nummer ‘Too Bhi Phala Chum’ valt meteen met de deur in huis. Ruwe sound, pittige percussie, fussy gitaren en accordeon op een bed van psychedelica en leuke kitch effectjes met orgeltjes en synthesizer. Maar bovenal een knap gezongen sterke song! Hiervan moest ik al meteen even op adem komen. ‘Music’ is een instrumentaaltje dat van Chicha Libre uit Peru had kunnen komen. ‘Too Ney Kaha’ klinkt als een Jane Birkin op speed, uiterst ondeugend gezongen en gehijgd door Naheed Akhtar, de ‘playback’zangeres die instaat voor het leeuwendeel van de vocalen op beide soundtracks! ‘Dam Dam Mast Qalander’ ('The sound of Wonder') wordt gezongen door Ahmed Rushdi. De intro is geniaal, we horen een junglebeat die geen remix nodig heeft om te scoren op de dansvloer. Verderop mondt het nummer uit in grappige popcorneffecten, die opnieuw aan de Peruviaanse Chichastijl herinneren. The Sound of Wonder is overigens ook de titel van een eerder verschenen Lollywoodcompilatie bij hetzelfde label. In ‘Aesi Chalo Na’ horen we opnieuw de popcorneffectjes, accordeon en sprakelende arrangementen die het hele album door blijven verrassen. Opnieuw een heel sterke song, deze keer met een bhangraritme. In ‘Dilbar Dilbra’ zingt Naheed Akhtar als een extra stoute Nancy Sinatra, het ritme van ‘my boots are made for walking’ vermengd met vroege blondiepunk, op zijn oosters. Stijlen en instrumenten worden opnieuw door de mangel gehaald met een wonderlijk sensueel resultaat. Er passeert zelfs even een stukje vroege rap. En het blijft maar duren! In ‘Mera Mehbob Hai’ zitten invloeden van zigeunermuziek en Turkije (hoor ik daar een sazgitaar?). ‘Zinda Rahe’ is eigenlijk het enige nummer dat wat uit de toon valt. Het is namelijk een mooi, maar nogal braaf liedje in klassieke Bollywoodstijl, gezongen door Mehdi Hassan. Een beklijvend schijfje! Je kan hier fragmenten beluisteren!

Occidental Brothers Dance Band International @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

Gisteren trad Occidental Brothers Dance Band International op in het Zuiderpershuis. Ik moet toegeven dat ik nog nooit van deze Amerikaanse groep gehoord had en dat we dit concert geboekt hadden om eindelijk Samba Mapangala eens live aan het werk te kunnen zien. Die legendarische Congolese zanger maakt namelijk sinds kort deel uit van deze jonge band uit Chicago. Wegens visumperikelen kon Samba echter niet aantreden en moesten we het doen met de ‘instrumentale’ versie, maar wat werd het een aangename ontdekking! Occidental Brothers Dance Band International werd opgericht door Nathaniel Braddock (gitaar) en Greg Ward (altsaxofoon). Samen met een basgitarist en een drummer speelden zij in het begin vooral oude Afrikaanse klassiekers uit de gouden jaren van de Congolese rumba, Ghanese highlife en Afrikaanse jazz. In 2006 verscheen hun eerste titelloze (instrumentale) cd. Vervolgens werkte de groep een tijdje samen met enkele Ghanese muzikanten, waaronder Kofi Cromwell (zang). Op de tweede cd 'Odo Sanbra' (2008) is daarom iets meer highlife te horen. De samenwerking met Samba Mapangala is nog heel vers en voor een stuk te danken aan Obama. Het hele verhaal kan je hier lezen. Samba Mapangala verhuisde in de jaren 70 van Kinshasa naar Nairobi en domineerde de Oost-Afrikaanse muziek meer dan 20 jaar. Het album Virunga Volcano is een echte klassieker, met 7 lange nummers, allemaal toppers. Congolese rumba Swahili style!

Samba was er gisteren dus niet bij, maar we kregen ondanks deze ontgoocheling toch een topconcert voorgeschoteld. Nathaniel Braddock is namelijk één van de beste gitaristen die ik ooit bezig hoorde en ook de andere muzikanten (met een extra gitarist) speelden subliem. De groep slaagde er echt in de klanken uit de gouden dagen opnieuw tot leven te brengen. Sterke eigen composities (‘nyenko’ en ‘circle circle circle’) werden afgewisseld met Congolese klassiekers van Tabu Ley Rochereau en Jean Bosco Mwenda ('masanga'). Natuurlijk werd ook geput uit het rijke repertoire van Samba Mapangala. Met de sterke instrumentale interpretaties van enkele van zijn grootste hits ('Jaffar' en vooral 'Malako Disco') maakte de groep meteen duidelijk wat voor een superconcert dit geweest zou zijn met Samba! ‘Mokili’ is een veelbelovend nieuw nummer dat ze samen met Samba Mapangala gemaakt hebben. Beluister het alvast op hun Myspacepagina. We wachten vol ongeduld op de gezamenlijke cd en hopen dat deze topgroep snel terugkomt, liefst met Samba Mapangala! Op onderstaand filmpje zie je de Occidental Brothers nog met hun vorige Ghanese zanger Kofi Cromwell.

Officina Zoe @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

Het strafste concert van 2009 was voor mij dat van de Italiaanse groep Officina Zoe tijdens het Festival Voix de Femmes in de Flagey (zie mijn blogverslag). Gisteren waren ze opnieuw in het land, deze keer in het Zuiderpershuis. Ondanks de magere opkomst (ca. 70 personen) was het weer een topconcert. Hier kan wat mij betreft echt geen enkele andere Zuid-Italiaanse groep tegenop. Officina Zoe beschikt niet alleen over topmuzikanten en vocalisten. Los van het vakmanschap zijn het vooral de passie, gedrevenheid en creativiteit die de concerten van Officina Zoe zo boeiend maken. De groep blinkt uit in de Pizzica Salentina, de typische volkse dansmuziek van Salento. Ook nu weer genoten we van hun klassieker ‘Don Pizzica', uit de film ‘Sangue Vivo’ en 'Cu Lli suspiri', een nieuw hoogtepunt uit hun vijfde studioalbum ‘Maledetti guai'. Op die cd staan ook een aantal heel eigenzinnige composities met prachtige, vernieuwende arrangementen, die live een schitterende uitvoering kregen. Mooie voorbeelden hiervan waren ‘Ciao Rom’ en het bezwerende ‘A Mammata’. Voeg daarbij nog een knap gezongen nummer uit de polyfone traditie en het feestelijke ‘Kali Nifta’, dat met de versnellingen op zijn Grieks de zaal even in vuur en vlam zette. Topklasse!