Vinylio @ Art Base (Brussel)

Het was gisteren weer eens supergezellig bij Art Base. Organisator Frans De Clercq heeft nu eenmaal een goede neus voor jong talent. Het Griekse groepje Vinylio  is er ondertussen al een beetje kind aan huis. Omdat ik zeer onder de indruk was van hun optreden in februari (zie blogbericht) werd het tijd om ze opnieuw in actie te zien. Vinylio bestaat nog altijd uit Maria Spyroglou (zang en def), Giannis Sarris (zang en bouzouki) en Christos Sarantidis (gitaar en zang). Ze spelen nog altijd dezelfde old-style rebetiko, maar het werd gisterenavond duidelijk dat ze hun repertoire verrijkt hebben met enkele verrassend sterke nieuwe interpretaties. Het spel van Giannis Sarris op de peervormige bouzouki was deze keer nog inventiever, het gitaarspel van Christos Sarantidis  klonk veel zelfverzekerder en Maria Spyroglou’s stem is merkbaar gegroeid.

In mijn vorig blogbericht schreef ik al dat dergelijke muziek niet meer vaak te horen is in de concertzalen en dat Vinylio een gat opvult in de wereldmuziekmarkt. In april traden ze op in de prestigieuze Bozar n.a.v. het Balkan Trafik festival. Volgens mij kan Vinylio nog potten breken als ze zo verder blijven evolueren. Een eigen website en cd zouden daarbij een handje kunnen helpen als visitekaartje.

In februari kon ik nog geen youtubefilmpjes van Vinylio terugvinden. Nu is er een hele waslijst met opnames van vorige concerten beschikbaar. Luister bijvoorbeeld naar Antilaloune Ta Vouna (Sotiria Bellou) en To kafedaki (Manolis Hiotis). Deze liedjes doken gisteren ook op in de setlist net als To Kapilio (Giorgos Mistakis) en de klassieker O Kaixis (Apostolos Hatzihristos), bij mij vooral bekend dankzij de uitvoering door Maria Farantouri. De belangrijkste verdienste van Vinylio is volgens mij dat zij ertoe bijdragen dat al die topliedjes niet vergeten worden. De officiële set werd afgesloten met Tziggana, een bekend nummer dat er ook in februari bij was. Wie helpt mij aan de gegevens m.b.t. componist en of originele uitvoerder?

P.S. Ook de mezze waren zeer de moeite, voor herhaling vatbaar .:)
Hieronder kan je nog een fragment bekijken van het concert in het Rembetiko café tijdens Balkan Trafik.

Amparo Cortés @ De Roma (Antwerpen)

Flamenco is een wereldmuziekgenre waarvan ik ootmoedig moet toegeven dat ik het tot nu toe nauwelijks gevolgd heb. Een serieus gemis volgens enkele vrienden en fervente wereldmuziekliefhebbers uit mijn kennissenkring.

De flamencozangeres Amparo Cortés werd geboren in Sevilla maar woont al sinds haar zestiende in België. Als je de biografie op haar website erop naleest, wordt meteen duidelijk dat het hier om een echte volbloed gitana gaat met een indrukwekkende 'stamboom’, waarin een heleboel gerenommeerde zangers, zangeressen en gitaristen figureren. In 1978 maakt ze kennis met Wannes Van de Velde, haar ‘companero’ met wie ze vervolgens jarenlang regelmatig samenwerkt. Het repertoire van Amparo Cortés bestaat voor het grootste deel uit eigen (autobiografische) teksten, die vaak handelen over liefde, eenzaamheid, heimwee en de dood. Drie cd's zijn beschikbaar, waarvan de laatste ondertussen al dateert van 2005. In 2003 verscheen Met een lint vol jasmijnen, een bloemlezing van haar teksten met Nederlandse vertaling door Wannes Van de Velde.

Gisteren in De Roma  deelde Amparo Cortés het podium met haar zoon José Cortés (gitaar) en Miguel Munoz (dans). Ze stak dadelijk van wal met een eerbetoon aan Wannes Van de Velde. Zelf ben ik het Spaans niet machtig, vandaar dat ik weinig heb opgestoken van de bindteksten. Wel heb ik begrepen dat er een ‘tango’ tussenzat. Nu weet ik meteen dat dit een specifiek genre binnen de flamenco is, net zoals bijvoorbeeld 'siguiriyas', 'bulerías' en 'soleares'.

Ik heb van dit optreden genoten. Amparo zingt heel doorleefd (ook af en toe zonder micro) en de sobere begeleiding met enkel gitaar en handgeklap (palmas) maakt het allemaal nog passioneler en intenser. De danser (hoewel schitterend) steelde volgens mij wel iets te vaak de show. Het mooiste stuk vond ik de heel rustige ode aan Amparo’s moeder. Ik heb mij laten vertellen dat de meeste liedjes voor de pauze uit de drie cd’s afkomstig waren. Het tweede deel bestond daarentegen vooral uit nieuwe nummers. ‘Ze zijn niet af, maar als ik ze vanavond niet speel, speel ik ze nooit’ vertelde Amparo spontaan en ze voegde er meteen aan toe dat het concert aanvoelde als een huiselijke familiebijeenkomst. (Met dank aan Jan L. voor de ‘vrije’ vertaling).