Klezmamo & Romengo @ Molière (Elsene)

Gisteren organiseerde Muziekpublique twee heel knappe concerten in Zaal Molière, die ik spijtig genoeg heb moeten missen. Gelukkig was onze vriend Jan wel aanwezig, hieronder lees je zijn bevindingen.

Klezmamo was een aangename verrassing. De naam komt van klezmer enerzijds en anderzijds Marielle, violiste, zangeres en leading lady van de band en Monique, accordeon en zang, m.n. bij Slavische liederen of als de songs een diepere, (bas?)stem vereisten.Verder een klarinettist-saxofonist, in vele variëteiten, en contrabas. Repertoire van klezmer, afgewisseld met Sefardische liederen, een bekend Servisch nummer, een tango-klezmer, enz. Concert voor de pauze 1u15 lang, knap, boeiend, gevarieerd. En ze hadden cd's bij.

Na de pauze was het de beurt aan Romengo met traditionele plattelandszigeunermuziek uit Hongarije, altijd goed natuurlijk. Zangeres met heel lange paardenstaart, tot aan de kuiten, en mooie en krachtige zigeunerstem. Percussie op cajon, lepels en melkkan (na het concert te koop voor ... 120€), akoestische gitaar en gipsy viool. Uitstekend concert, wel halfweg een paar keer wat veel gedoe met het publiek (meezingtoestanden), maar duurde gelukkig niet lang. Vaak uptempo traditionals, afgewisseld met tragere songs, minder bekend en/of zelf geschreven , waarin de mooie stem van Monika Lakatos centraal stond. Na een uur kwamen ze helemaal op dreef en de zaal ging uit de bol, vooral dan het dansende gedeelte. 1u20 na de pauze, dus in totaal 2u35 knappe muziek! Ook van Romengo waren cd's te koop.

Een geslaagde avond. Klezmamo was ook een aangename verrassing. Maar toch, als je ziet hoe Romengo na een uur echt op dreef komt, die mannen hadden nog een paar uur kunnen doorgaan, dus misschien dan toch liever een lang concert van Romengo, 2u35 lang zou perfect geweest zijn.

Website Romengo
Myspace Romengo
cd Romengo
Myspace Klezmamo
Myspace Marielle Vancamp (Klezmamo)

Anibal Velasquez @ Zuiderpershuis (Antwerpen)

Met een neus voor kwaliteit laten platenlabels zoals Soundway (UK) en Analog Africa (Duitsland) ons de laatste jaren bijna vergeten klassiekers uit het vinyltijdperk (her)ontdekken. Zoals de naam al doet vermoeden spitst Analog Africa zich voornamelijk toe op muzikale schatten uit Afrika, met naast fantastische funky Afrobeat & Higlife compilaties uit Nigeria en Ghana ook verrassend werk uit Zimbabwe, Benin en Angola. De oogst lijkt wel onuitputtelijk. Nog spannender is dat ze erin slagen een aantal van die legendarische artiesten ook warm te maken voor optredens in Europa. Zo beleeft het Orchestre Poly-rythmo de Cotonou (Benin) bijvoorbeeld op dit moment een geslaagde comeback.

Midden vorig jaar verscheen de lp/cd Mambo Loco van Anibal Velasquez, een accordeonlegende uit Colombia. Met dit album steken ze bij Analog Africa voor het eerst de grote plas over. Een heerlijke schijf, alleen veel te kort!

De thuisstad van Anibal Velasquez is de stad Barranquilla aan de Caribische kust van Colombia, een muzikale en culturele smeltkroes waar traditionele Colombiaanse muziekgenres zich vermengen met andere (Afro)-Caribische stijlen. Anibal belichaamt perfect deze rijke muzikale traditie. Hij laat zich inspireren door traditionele Cubaanse guaracha en rumba maar kruidt die stijlen nadrukkelijk met Afro-Colombiaanse percussie (caja). Dit resulteert in een hoogstpersoonlijke stijl, ook ‘guaracha de Anibal Velasquez’ genoemd. Die snelle en levendige vallenato variant maakte hem razend populair in Colombia, waar hij een 300-tal elpees opnam.

Gisteren was de ondertussen al 75-jarige Anibal Velasquez te gast in het Zuiderpershuis en we hebben ervan genoten! De set bestond zoals verwacht uit een opeenvolging van snelle, swingende nummers maar werd op geen enkel moment eentonig, dankzij de enorme variatie in stijlen zoals cumbia, vallenato, merengue en nog zoveel meer. We noteerden enkele stukken uit Mambo Loco, zoals ‘carruselas’ en het het titelnummer (met lekkere kreetjes) en herkenden ook ‘el viento' (bekend van Manu Chao). Maar het is vooral de frisse totaalsound die het allemaal zo aantrekkelijk maakt, met een natuurlijke schwung die vandaag een zeldzaamheid is op concertpodia. Bij momenten leek het een reis in de tijd, terug naar de gloriedagen van het befaamde Colombiaanse label Discos Fuentes. De tienkoppige band 'los Locos del Swing' bleef het hele concert flink op dreef. Hun strakke, tropische groove deed het vingervlugge accordeonspel van Anibal Velasquez, die niet voor niets ‘El Mago’ genoemd wordt, perfect tot zijn recht komen. Tijdens het tweede deel maakten ze enkele knappe instrumentale uitstapjes richting Rumba Congolaise & Afrobeat. De verzoekjes op het eind (vb. ‘Asa Tiempo’) leken het optreden een beetje de melige kant op te sturen, maar geen nood, wat we hier voorgeschoteld kregen zou je hoempapa kunnen noemen, maar dan wel met weerhaakjes.

Voor ons was dit concert kortom de perfecte afsluiter van alweer een topseizoen in het Zuiderpershuis.

Spijt dat je dit gemist hebt? Op zaterdag 25 juni krijg je een nieuwe kans om deze fantastische groep in België aan het werk te zien, want dan passeren 'Anibal Velasquez y los locos del swing' op Afro-Latino (Bree).

Analog Africa op myspace

Bamako & Co @ De Centrale (Gent)

Babacar Mbaye is een Senegalese muzikant die in België woont. Op zijn myspace klinkt hij zo veelbelovend dat we er geen probleem in zagen ons 160 km naar Gent te verplaatsen om hem op zaterdag 4 juni live te kunnen meemaken in De Centrale. Naast een groep muzikanten uit Senegal zouden enkele bekende gasten zoals Malick Pathé Sow en Wouter Vandenabeele hem in Gent vervoegen. Het mocht niet zijn wegens visa perikelen.

We lieten de ontgoocheling snel bezinken, want er stond nog een tweede concert op het programma. Bamako & Co is een gloednieuw project van Aurélie Dorzée. Deze violiste heeft al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. We kennen haar vooral dankzij het trio Aurélia, waarin zij samenwerkt met Tom Theuns en Stephan Pougin. Op Sfinks (2006) kon ik hun eigenzinnige, emotionele verkenningstocht tussen klassieke muziek, jazz, avant-garde en folk best pruimen en dat geldt ook voor hun frisse debuut album Festina Lente. Aurélie Dorzée heeft een heel aparte manier van viool spelen, ik las ergens dat ze eerder speelt  ‘met’ haar viool. Er verschenen nog enkele cd’s van Aurélia en nu gaat la Dorzée voor  ‘Bamako & Co’ in zee met twee Malinese muzikanten, het resultaat van een ontmoeting in Mali, waar Ahmed Fofana een muziekstudio beheert. Aurélie speelt in dit trio naast viool ook trompetviool, een grappig instrument waarvan de klank soms een beetje doet denken aan die van de hoddu. Ahmed Fofana is te horen op Kamele n'goni  (lijkt een beetje op een kora), gitaar en peulfluit. Ook hier geraakten de visa niet in orde, waardoor niet de oorspronkelijk aangekondigde Assaba Lagare instond voor ngoni en percussie, maar Dialimory Sissoko. 

Het optreden maakte vooral duidelijk dat er nog veel werk is aan dit project, dat het m.a.w. nog in een premature fase zit. Aurélie domineert te veel met haar viool en experimentele composities en het samenspel tussen viool en de Afrikaanse instrumenten komt tijdens het grootste deel van de set geforceerd over. Het doet allemaal vooral nogal  ‘arty farty’ aan, zeker als Aurélie aan het zingen slaakt, want op die momenten balanceert ze  tussen wat nietszeggend neuriën en tenenkrullende stem acrobatietjes die ergens te situeren zijn tussen Iva Bittova en Chinese opera (vb. in ‘Delié’). Ook de bewerking van  Slaap als een reus, een tekst van  Paul van Ostaijen werkte niet. Soms was er een kort stukje muziek te horen waarin het samenspel wel in de plooi leek te vallen, zoals tijdens het eerste deel van ‘Fama’ (ben niet zeker van de titel) of een vlotte deun op het einde van de set, maar die leidde uiteindelijk ook nergens heen. Enkel het bisnummer kon me echt bekoren, maar dat was gewoon een typisch traditioneel bluesnummer in Malinese stijl. Ahmed Fofana bewees hiermee dat hij best mooi kan zingen en Aurélie drong zichzelf even niet naar voren, maar stelde zich mooi ten dienste door het liedje fijntjes in te kleuren met haar trompetviool.

Bamako & Co was dus geen hoogvlieger. Benieuwd of het project voldoende levensvatbaar zal blijken voor de geplande cd bij Homerecords.

Ahmed Fofana op myspace
De website van Aurélia

Googoosh: het best bewaarde geheim van Iran?

Vorig jaar verscheen Pomegranates, een album vol funky psychedelische pop uit het Iran van voor de Islamitische revolutie. Dankzij deze compilatie maakte ik kennis met de hemelse stem van Faegheh Atashin, beter bekend als Googoosh.Nu draagt hetzelfde label Finders Keepers records een compleet album op aan deze legendarische artieste. Googoosh was niet alleen Iran’s grootste popdiva, maar ook alom tegenwoordig als actrice en stijlicoon. Zo wijzigde ze regelmatig haar kapsel en ‘look’ en fungeerde daarmee als voorbeeld bij moderne, jonge Iraanse vrouwen. Na de revolutie werd haar muziek in de ban geslagen en mocht zij als vrouw niet meer optreden. Dit resulteerde in twintig jaar stilte. De LP’s en singles van Googoosh groeiden in die periode uit tot dure verzamelobjecten bij uitgeweken Iraniërs en de reputatie van ‘Iran’s daughter’ nam stilaan welhaast mythische proporties aan. In 2000 verhuisde Googoosh naar de USA, waar zij met open armen ontvangen werd door de daar residerende Iraanse gemeenschap met een succesvolle comeback als resultaat (zie haar officiële website).

De nieuwe verzamelaar is geen nostalgische trip langs de grootste hits of ‘belangrijkste’ songs van Googoosh, maar focust op een handvol bijna vergeten LP-tracks en single B-kantjes. Het zijn allemaal nummers die opgenomen werden tijdens haar gouden jaren (1970-1975). Shekayat neemt de luisteraar meteen mee naar de Oriënt. We horen een bezwerend gezongen topcompositie, begeleid door een groot orkest. Wat een opener! Dergelijke opnames maken ze vandaag niet meer. Nu zouden ze keyboards en synthesizers gebruiken waardoor het magisch karakter verwordt tot melige kitsch! Ook Ma Beham Nemiresim en Mano tou baden in diezelfde grootse, wat filmische sfeer en het uiterst passioneel gezongen Gharibe Ashena klinkt ronduit majestueus. En er komt maar geen eind aan de pracht. Digeh Geryeh Delo Va Nemikoneh  is een intrigerende ballad vol verrassende muzikale wendingen. Het hartverscheurend gezongen hoofdthema is na één luisterbeurt al niet meer weg te branden uit mijn geheugen. Onvoorstelbaar dat dit weggestopt werd op een B-kantje. Ook afsluiter 'Mano Gonjishkaye Khooneh' is zo een superballad, beluister hier een comeback versie.

Maar we krijgen ook andere kanten van Googoosh te horen op deze cd. Zo is Pishkesh een perfecte mid-tempo popsong, ingekapseld in ook hier weer die vloeiende orkestratie terwijl de vrolijke deun Man Aamadeh-Am wat weg heeft van Turkse pop. In het iets flauwere Nimeyeh Gomshodeyeh Man waagt Googoosch zich richting vroege disco. Naar mijn gevoel is dit de enige song die niet past in de algemene sfeer van het album. Het mysterieuze, funky Talagh kenden we al van Pomegranates, net als het heerlijk van een latin-jazzy bigband voorziene Bemoun Ta Bemounam. Bekijk hier een knappe live versie, die meer poppy psychedelisch klinkt.

‘Googoosh, the East's best kept secret?’ 

Niet meer. Dit ijzersterke staalkaartje had voor mij wel wat langer mogen duren,  want smaakt duidelijk naar meer! We kunnen ons nu overgeven aan het exploreren van al die ‘Best of’ compilaties die o.a. via Amazon aangeboden worden. Of bekijk het grote aanbod eens van Caltex records, specialist in Perzische muziek.

‘Pelao’ van La Chiva Gantiva

La Chiva Gantiva is een zevenkoppig Belgisch-Colombiaans ensemble. Al sinds 2005 schuimen ze de bekende zomerfestivals af zoals Esperanzah,  Couleur Café en Sfinks Mundial. Tot nu toe zag ik de groep nog niet live aan het werk, maar zelf omschrijven ze hun muziek als een mengeling van Afro-Colombiaanse ritmes met invloeden van latin, afrobeat, funk en rock. Hebben we hier te maken met een Belgische concurrent voor de waarlijk fantastische Amerikaanse band Grupo Fantasma?

Een eerste cd rolde net van de persen. Op ‘Pelao’ krijgen we zoals verwacht een mix van genres voorgeschoteld. Er wordt rustig geopend met ‘Por eso canto’, waarin de blazers mooi in het gelid de strakke eighties funk van de gitaren volgen. Aangenaam maar iets te lang uitgesponnen. ‘La Chiva’ heeft meer troeven, hier reizen we echt naar Colombia met vooral de blazers en ritmesectie die er voluit voor gaan. Dit is trouwens het enige nummer waarin effectief gezongen wordt. Aanstekelijk en opwindend van begin tot eind, met boeiende ritmesprongen. Smaakt naar meer, maar we blijven op onze honger zitten! ‘Cosmeticos’ start verrassend met een eighties new wave beat, gevolgd door tropische blazers en frisse snelle rap. Alleen mondt dit nummer uit in schreeuwerigheid. Hoe verder het album vordert, hoe pijnlijker duidelijk wordt dat frontman Rafael Espinel vocaal te kort schiet. Vanaf  ‘Pa ke Gozen’, nochtans een lekker swingende song met jazzy blazers, begint zijn hyperkinetische declameerstijl mij zelfs behoorlijk op de zenuwen te werken. Live kan een nerveuze animator de boel wat opzwepen, maar op plaat werkt dit vooral vermoeiend, zelfs afstompend. Jammer, want de muzikanten leveren op de hele cd prima werk af. De kale eighties funk zoals we die vroeger regelmatig tegenkwamen bij Belgische groepjes zoals Allez Allez beheerst ook ‘Chofer’ , ‘Apretao’ en titelnummer ‘Pelao’. Die nummers klinken een beetje inwisselbaar, hoewel de blazers ‘Apretao’ op het eind toch voorzien van een spannende toets. In het feestelijke ‘Llora’ komt de Colombiaanse roots manifest bovendrijven. Er zit een schitterende zangpartij in verwerkt, alleen moet je hem tijdens het beluisteren zelf neuriën.

La Chiva Gantiva draagt een hoop engagement en enthousiasme uit en ik twijfel er niet aan dat zij tijdens de zomerfestivals de boel even flink zullen opwarmen. Op cd overtuigen ze mij (nog) niet. De recrutering van een goede zanger zou deze gezellige bende flink vooruit kunnen helpen.

La Chiva Gantiva website
La Chiva Gantiva myspace